Leonard Karpiłowski: Pani Katarzyna Grzywarczyk w swoim obrazie przedstawiła nam bajkowy obraz, jakby przeniesiony z bajki o małych ludzikach leśnych. Intrygująca jest kompozycja tego obrazu: niemal cała treść skupiona jest z prawej strony. Ale tu są tylko elementy treściowe: dwa ostre grzyby [A] w 1/3 kadru, z powtórzeniem ich formy w dużym rozmyciu [B], tuż obok prawej ramki kadru. Druga połówka obrazu to wielobarwne, duże plamy barwne tła, z których najważniejsza jest żółta plama w środku obrazu [C]. Pas nieostrej zieleni [D] tworzy podstawę obrazu, błękity lewej strony [E] zamykają kompozycję. Gama obrazu jest chłodna i przyciszona, ale jej wszystkie barwy brzmią dobrze. Całość sprawia wrażenie poetyckiej metafory.

Leonard Karpiłowski: Pan Paweł Uchorczak w swoim pięknym widoku przedstawił nam bezkres wodnej przestrzeni. Obraz jest bogaty kolorystycznie i fakturowo. Odpowiednio dobrany czas naświetlania sprawia, że dobrze są widoczne grzbiety fal, ale także rozmycie wody na piasku. W tym obrazie znaczącą rolę pełni falista linia słupów falochronu [A]. Jak można różnie interpretować rzeczywistość, przekonajmy się kadrując trochę inaczej. Przeprowadźmy lewą ramkę kadru mniej więcej w 1/4 długości obrazu, zaczynając od góry i prowadząc linię cięcia przed między dwoma obłoczkami nad horyzontem [B] i tuż przed grzbietami fal [C] przed falochronem. W ten sposób uzyskujemy niemal kwadratowy format obrazu. W ten sposób bardziej jednoznacznie wydzielamy znaczące strefy obrazu: dolną strefą piasku z dwoma pniami [D], strefą spienionej wody [E], ciemną strefę wody z białymi grzywaczami [F] i strefę nieba [G] . Pozornie po takim zabiegu tracimy złotawą część obrazu z lewej strony, to tak naprawdę zyskujemy na kolorystyce obrazu: pomarańczowy blask na  piątym słupku nie jest przytłumiony żółtą plamą światła w lewym dolnym rogu obrazu [H] i niemal taką samą barwą nieba na horyzoncie [I].