Przez wiele ostatnich lat najczęściej spotykanym nośnikiem pamięci w sprzęcie foto-wideo (a nawet audio) były karty pamięci typu SD (Secure Digital – patrz tutaj). Na rynku współistniały jeszcze karty typu MS (MemoryStick) oraz CF (CompactFlash – to istni dziadkowie kart pamięci, bowiem wprowadzono je w 1994, a ich korzenie sięgają jeszcze standardu PCMCIA z 1989 roku!). Karty CompactFlash były (i są!) stosowane głównie w sprzęcie klasy wyższej, w którym to segmencie rynku bardzo długo broniły się przed konkurencją ze strony standardu SD. Jednakże rozwój technologiczny, jaki dokonał się w tej dziedzinie spowodował, że drastycznie wzrosły wymagania odnośnie szybkości zapisu danych na stosowanych nośnikach pamięci. W przypaku sprzętu filmowego pojawiły się standardy bardzo wysokiej rozdzielczości (m.in. 4K i 8K), których wymogi odnośnie szybkości zapisu danych w przypadku zachowania wysokiej jakości rejestrowanych obrazów wynoszą nawet ok. 60-70 MB/s niezakłóconego transferu danych (dla formatu 4K 60p kodowanego w XAVC-I w wysokiej jakości).

W przypadku sprzętu foto, gdzie obserwujemy wzrost rozdzielczości rejestrowanych plików do poziomu kilkudziesięciu mln. pikseli, jak również wzrostu częstotliwości zdjęć seryjnych, wymogi odnośnie szybkości zapisu danych na nośnikach pamięci okazują się nawet wyższe. I tak w przypadku Nikona D810 (rozdzielczość pliku to ponad 36 mln. pikseli, rozmiar pliku NEF 14-bitowego, niekompresowanego wynosi ok. 80 MB/s) oraz przy założeniu najwyższej częstotliwości fotografowania (ok. 5 kl./s) musimy zapewnić transfer danych mogący dochodzić nawet do 400 MB/s. Standard CompactFlash, mimo zaawansowanego wieku, umożliwia nadal uzyskanie transferu na poziomie do prawie 170 MB/s (UDMA-7), ale ta wartość będzie zupełnie niewystarczająca już za kilka lat (a może nawet kilkanaście miesięcy?). To jeszcze zaspokaja większość dzisiejszych zastosowań, jednak mając na uwadze powyższe rozważania, wyraźnie rysuje się konieczność opracowania nowych standardów przechowywania danych. I tu właśnie pojawiają się karty standardu XQD.

Czytnik kard Sony XQD USB 3.0

Unde venis et quo tendis? (Skąd idziesz i dokąd zmierzasz?)

Standard XQD został zapoczątkowany w 2010 roku jako wynik współpracy trzech firm: SanDisk, Sony i Nikon. Standard wykorzystuje szynę PCI Epress wersji 2.

Pierwsze karty pamięci tego standardu pojawiły się na rynku w styczniu 2012 roku (Sony). W tym samym czasie na rynku zawitało pierwsze urządzenie korzystające z tgo standardu – Nikon D4 [1]. Według specyfikacji standardu karty XQD mają umożliwiać transfer danych z maksymalną wydajnością dochodzącą do 500 MB/s oraz pojemności przekraczające wielkość 2 TB.