fot. Sebastian Janicki. Biedronki siedmiokropki – zdjęcie zostało zrobione w lipcu o godz. 6:17 rano. Słońce było już dość wysoko i zaczynało robić się ostre. Mimo wszystko postanowiłem uchwycić tą niecodzienna scenę, a światło pomogło uzyskać ciekawy efekt. Użyłem Sigmy 105 mm, wraz z Raynoxem DCR 250, który pomógł ładnie rozmyć tło i wyeksponować bohaterów sceny z bałaganu na łące.

Fotografowanie o różnych porach dnia.

Unikajmy fotografowania w środku dnia. Słońce jest wtedy bardzo mocne i płaskie. Tworzą się przepalenia i silne kontrasty, ciężko nad tym wszystkim zapanować. Ponadto w dzień w większości przypadków trudno podejść do owada, aby go nie spłoszyć. Do chrząszczy, części pająków możemy ­podejść, ale już do motyla czy muchy – przeważnie nie.
Duże ważki również są bardzo płochliwe i fotografować możemy je tylko rano lub przed zachodem słońca. Jeśli jednak zdecydujemy się na środek dnia, spróbujmy zasłonić modela przed ostrym światłem, może to być blenda, kawałek papieru, a jeszcze lepiej jakiś biały materiał, który dodatkowo posłuży jako wielki dyfuzor. Ważne żeby owad był w cieniu co umożliwi zredukowanie południowych kontrastów. Musimy znaleźć też słabo nasłonecznione tło, aby różnica między zacienionym modelem, a jasnym tłem nie była zbyt duża – wtedy ciężko będzie ustawić poprawną ekspozycję. Najlepiej jednak zaczekać aż słońce zajdzie za chmury i światło stanie się miękkie.

fot. Sebastian Janicki. Zdjęcie wykonałem Sigmą 105 wraz z jednym pierścieniem pośrednim i Raynoxem. Muchy to trudny temat. Mimo niskich temperatur rano potrafią się poruszać, a na dodatek są bardzo szczegółowe. Problemem jest doświetlenie metalizującej chityny aby uzyskać dobry efekt. Kolejny minus to fakt, że muchy to małe stworzenia i głębia ostrości bardzo spada, dlatego należy wykonać focus stacking – tzn. zrobić kilka ujęć z różną płaszczyzną ostrości  i połączyć w jedno finalne zdjęcie jak na przykładzie. O AF możemy zapomnieć, tylko tryb ręczny. Duża skala wymusza długie czasy naświetlania, więc jeśli trafimy na wiatr możemy zapomnieć o udanym zdjęciu.

Kolejną rzeczą, o której nie każdy wie jest to, że gdy słońce jest wysoko na niebie często tworzy się wiatr – o świcie występuje dużo rzadziej. Gdy wieje możemy odpuścić sobie ,,plener” – nawet statyw nic nie zdziała, skoro źdźbła trawy będą falować. Musimy pamiętać, że to, iż na pierwszy rzut oka wiatr jest słaby nie znaczy że jest tak w rzeczywistości. Przy powiększeniu 1:1 i większym nawet minimalny wiatr skutkuje nieostrym zdjęciem. Przy dużych skalach głębia ostrości jest papierowa i tym bardziej łatwo nie trafić ,,na oczy” .
Wyjściem jest zabranie ze sobą większej ilości klem lub kijków z materiałem, który rozkładamy jak parawan na plaży, jednak tracimy wtedy mobilność i nasz plener ogranicza się często do jednego modela.
Same plenery najlepiej wychodzą wiosną i jesienią, wtedy można fotografować do woli i bez pośpiechu. Latem owadów jest więcej, ale temperatury w nocy często są na tyle wysokie że nasi modele nie chcą współpracować. Na dodatek słońce wstaje bardzo szybko i robi się jeszcze cieplej. Jeśli chcemy fotografować latem musimy się bardzo streszczać. Późną jesienią jest zupełnie inaczej. Możemy się wyspać, ponieważ słońce wstaje dopiero po szóstej, mamy niskie temperatury więc mimo wschodu owady budzą się dość późno.

fot. Sebastian Janicki. Skakun szydłówka –  zupełnie inne podejście i perspektywa. Starałem się zrobić coś wbrew schematom mówiącym, że dobre makro można wykonać jedynie z profilu. W tym przypadku położyłem się na trawie i zrobiłem zdjęcie z perspektywy żabiej, przez co mamy wrażenie że jesteśmy częścią tego pięknego ekosystemu.

Jesień obfituje w mnóstwo dużych ważek. To jest ich pora. Są to prawdziwi królowie przestworzy, zresztą jak sama angielska nazwa wskazuje (dragonfly – latający smok). Mało kto wie, że większe ważki potrafią latać z prędkością nawet 10 metrów na sekundę. Są na domiar złego mięsożerne i potrafią świetnie polować. Nie raz zdarza mi się podglądać jak ważka konsumuję muchę czy komara. Są zwierzętami ­terytorialnymi i mają świetny wzrok. Jeśli intruz pojawi się na ich terytorium zaciekawione podlatują zatrzymując się w powietrzu jak koliber, lub siadają na nowym nieproszonym obiekcie. To bardzo ciekawskie owady.