Miejsce, w którym przebywałem podczas samego startu. 5 km od promu. To ujęcie też robiło się automatycznie, a ja w tym czasie walczyłem ze szkłem 600 mm, które po podpięciu do EOSa 1D Mk III i ustawione na solidnym statywie również poradziło sobie świetnie z odległością; fot. Mariusz Adamski.

W ten sposób, w oczach fotografa rozpoczął się ostatni lot wahadłowca Atlantis. Podczas tej misji dostarczono do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej ISS moduł MRM 1 (najcięższy rosyjski ładunek przewożony kiedykolwiek przez amerykański prom kosmiczny), zwany również Rasswiet oraz Integrated Cargo Carrier - Vertical Light Deployable (ICC-VLD), czyli platformę z zapasowymi elementami: sześć baterii dla elementu kratownicy P6, obsługujących ogniwo fotowoltaniczne 4B na tym elemencie, antenę „Space to Ground Antenna” (SGANT), jak i inne elementy zapasowe.

Zestaw kamer telewizji Discovery 3D. W czasie tej misji realizowano pierwszy trójwymiarowy film o promach kosmicznych przygotowywanych przez ten kanał telewizyjny; fot. Mariusz Adamski.

W oczekiwaniu na lądowanie
Misja trwała niespełna 12 dni. Dostałem od NASA zaproszenie również do przygotowania relacji zdjęciowej w Johnson Space Center w Houston w Teksasie, w którym astronauci przygotowywani są do misji kosmicznych. Tam właśnie znajduje się Centrum Kierowania wszystkimi misjami pod egidą NASA. Biorąc pod uwagę, że do fotografowania powracającego promu miałem prawie dwa tygodnie, spakowałem trochę sprzętu do samochodu i pojechałem do Teksasu. Podróż była dość długa, gdyż w jedną stronę z Cape Cannaveral jest ponad 1400 km.

Przygotowania do misji kosmicznej muszą również obejmować testy kombinezonów na specjalnym basenie w Johnson Space Center w Houston w Teksasie; fot. Mariusz Adamski.

Centrum Kosmiczne Johnsona to olbrzymi kompleks jeszcze większych budynków. Każdy z nich ma swoje zadanie przy podboju kosmosu. Jednym z zaawansowanych symulatorów, na którym trenują astronauci, jest Neutral Buoyancy Laboratory w Sonny Carter Training Facility, który mieści się tuż obok Johnson Space Center. Jest to olbrzymi basen, w którym astronauci trenują przebywanie w nieważkości, a dokładniej w mikrograwitacji. Rozmiary tego basenu są naprawdę imponujące. Ma on 61,5 m długości, 31,1 m szerokości i aż 12,2 m głębokości. Mieści w sobie 23,5 mln litrów wody o temperaturze pomiędzy 28,9 a 30°C. Astronauci, którzy wykonywać będą spacery kosmiczne, spędzają w nim 10 godzin na każdą godzinę planowaną na przebywanie w przestrzeni.

Evelyn Miralles prezentuje system, który służy astronautom do nauki orientacji w przestrzeni kosmicznej; fot. Mariusz Adamski.

W basenie zatopione są naturalnej wielkości moduły stacji kosmicznej ISS oraz luk ładunkowy wahadłowca. Jest to naprawdę niepowtarzalne miejsce, które często przyciąga ekipy filmowe. To właśnie w tym ośrodku kręcono między innymi takie produkcje Hollywoodzkie jak „Kosmiczni Kowboje” („Space Cowboys”) z Tommy Lee Jonesem, czy „Armageddon” z Brucem Willisem.

Tak wygląda symulator promu kosmicznego. Ilość informacji, która jest dostarczana z samych tylko wyświetlaczy jest dowodem na to, że aby lecieć w kosmos, trzeba być nie tylko mądrym, ale i spostrzegawczym człowiekiem; fot. Mariusz Adamski.

fot. Mariusz Adamski

Znany z różnego rodzaju hollywoodzkich produkcji basen, w którym zatopione są elementy stacji kosmicznej. To największy oraz najgłębszy basen na świecie; fot. Mariusz Adamski. 

Ośrodek wyposażony jest również w komorę dekompresyjną oraz komorę niskich ciśnień. W ośrodku tym sprawdzały się raczej szerokie obiektywy, gdyż pokazanie wielkości tego obiektu w inny sposób byłoby niemożliwe. Niekorzystna dla sprzętu fotograficznego była tam bardzo duża wilgotność powietrza.