Nagle małe poruszenie wśród bractwa. Żurawie nerwowo się poruszają, jakby głośniej klangorzyły, parę osobników zaczyna nerwowo biegać. Sprawa wyjaśnia się szybko – widzę, że z trzcin wychodzi mój ulubieniec – mały, rudy zawadiaka. Chodzi sobie znanymi ścieżkami w poszukiwaniu wszystkiego, co można zjeść [11]. Żurawie są spokojne, doskonale wiedzą, że lis nie odważy się ich zaatakować. Nic nie wskórał, więc szybko opuszcza swój rewir.

Lis jest częstym gościem w sypialni żurawi. Przywykły do jego obecności. Pojawienie się lisa ożywiło nieco spotkanie z ptakami. Ponieważ lis znalazł sie w jednej linii głębi ostrości, zdjęcie ptaków jak i ssaka jest ostre, pomimo maksymalnego otworu przysłony. Canon EOS-1D MIII + 500 mm f/4 USM IS L + Ex 2×. Par. eksp.: 1/160 s; ISO 640; f/8; f=500 mm; fot. Dariusz Ogłoza

Powoli, lecz nieuchronnie, coraz mniej ptaków zostaje na stawie. Większe grupki zaczynają odlatywać na łąki [12], a maruderzy, którzy zostali, też wkrótce do nich dołączą.

Po nocy spędzonej na stawie żurawie odlatują na pobliskie łąki. Kiedy niebo jest bezchmurne warto poczekać aż „coś” wypełni tą dziurę, a jednocześnie zapełni ładnie kadr. Canon EOS-1D MIII + Canon 500 mm f/4 USM IS L. Par. eksp.: 1/640 s; ISO 400; f/4,5; f=500 mm; fot. Dariusz Ogłoza

Pomału i ja zaczynam się pakować, czekając, jak odleci ostatni. Będąc pewny, że zostałem sam na polu walki, zaczynam składać sprzęt. Mam mieszane uczucia. Jestem szczęśliwy i trochę smutny. Szczęśliwy, bo udało mi się zrobić zdjęcia, o jakich marzyłem od lat, a smutny, bo na taki spektakl przyjdzie mi poczekać do przyszłego roku. Czas, jaki spędziłem pośród tych cudownych ptaków, uświadomił mi, że każda chwila, każdy wysiłek włożony w przygotowania, wart jest czasu spędzonego pośród nich. Czego i Państwu z całego serca życzę.

Dariusz Ogłoza

Artykuł ukazał się w wydaniu 1-2/2015
Całe wydanie można przejrzeć tutaj