Większość mieszkańców indonezyjskiej wyspy Lembata żyje do dzisiaj z połowu ryb. Dzieciaki od najmłodszych lat  przyglądając  się dorosłym, naśladują ich, ucząc się w ten sposób wszystkich rytuałów związanych z zawodem ojców.
© Tomasz Tomaszewski

Wśród wielu miejsc do jakich mnie zabrał, była wyspa Lembata, a na niej mała wioska rybacka, w której od kilku stuleci łowi się ryby w niezmienny, tradycyjny sposób używając do tego łodzi, wykonanych ręcznie bez użycia nawet jednego metalowego gwoździa.
Obawiałem się warunków jakie panują w tym odległym, egzotycznym miejscu. Martwiłem się, że wysoka wilgotność, wszechobecna tutaj słona woda, ostre i bardzo kontrastowe światło, uczynią fotografowanie skomplikowanym wyzwaniem. Ponieważ mieliśmy do dyspozycji zaledwie kilka dni, za mało, aby przyzwyczaić do siebie miejscowych ludzi, postanowiłem zabrać ze sobą jedynie mały, nieinwazyjny aparat Sony A7 i tym samym nie wpływać na to, co obserwowałem.

Wybór okazał się niezwykle trafny. Matryca tego aparatu ma na tyle szeroką dynamikę, że łatwo poradziła sobie z rejestracją sytuacji, które fotografowałem w ekstremalnie kontrastowym świetle. Czytelne okazały się szczegóły zarówno w najjaśniejszych partiach fotografii, jak i w głębokich jej cieniach. Korzystałem często w tej sprawie z łatwo dostępnego pokrętła do korekcji ekspozycji, oglądając wcześniej na tylnym, czytelnym ekranie przebieg histogramu zdjęcia.

Łodzie wykonane bez użycia stalowego gwoździa, obsługiwane są przez członków jednej rodziny. Każdy ma tutaj precyzyjnie przydzieloną pracę, którą wykonuje bez żadnych komend. Chaos mógłby doprowadzić do tragicznych skutków kiedy do małej, drewnianej łódki wsiada kilkanaście osób. © Tomasz Tomaszewski

Aparat jest dobrze uszczelniony, nie miałem więc żadnych problemów z wilgocią, która w tamtych warunkach potrafi dostać się nie tylko do wnętrza samej kamery, ale nawet i obiektywu. Aparat działał bez zarzutu nawet po siedmiu godzinach spędzonych na łodzi, w oparach słonej wody.

Mięso złowionych ryb dzielone jest sprawiedliwie między rybakami. Kobiety zajmują się jego suszeniem po to, aby rodzina mogła przetrwać w okresie, gdy ze względu na szalejące tu często huragany połowów nie można prowadzić.
© Tomasz Tomaszewski

Dystrybucja energią w tak trudnych warunkach z jakimi miałem do czynienia, była szczególnie ważnym zagadnieniem. Uznałem więc, że zabiorę ze sobą jedynie uniwersalny zoom 24-70 mm Vario-Tessar, idealny do rejestrowania sytuacji związanych z ludźmi i ich codziennymi rytuałami oraz drugi obiektyw o dłuższej ogniskowej taki, aby móc fotografować z dużej odległości, kiedy będę siedział w małej łódce huśtanej wysokimi falami.

Małe mikrobusy służą tu za miejscowy transport. Korzystają z niego głównie kobiety dowożące na pobliski targ ususzone mięso ryb, aby je następnie wymienić na warzywa i owoce. Pieniędzy raczej się nie używa.
© Tomasz Tomaszewski