Malezyjczycy (dowolnej narodowości, nawet ekspaci z Tajlandii) to niezwykle przyjaźni i otwarci ludzie. Kadry portretowe i sytuacyjne oraz uchwycenie naturalnych reakcji jest tu łatwiejsze niż przeciętnie. Za zdjęcia się nie płaci, nigdy. Nikon D700 + Nikkor 24–70 mm f/2,8; par. eksp.: 1/125 s; ISO 125; f/6,7; f=55 mm.

Po drugie, bezpiecznie
Byłem w Malezji pięciokrotnie, przejechałem ją wzdłuż i wszerz. Ani przez moment nie miałem jakiegokolwiek poczucia zagrożenia, nawet ciemną nocą w obcych miastach, z plecakiem na grzbiecie i aparatem pod pachą. To nie jest kraj oszustów i bandziorów, to kraj niezwykle przyjaznych, otwartych i pomocnych ludzi, którzy dbają o gości jak o swoją własną rodzinę. Na dziesięciostopniowej skali „niebezpieczeństwa” podróży, Malezji dałbym dwójkę, już uwzględniając bufor na niepożądane elementy zza granicy i podpitych turystów. Tak więc – kraj dla każdego, dla samotnych kobiet i rodzin z dzieckiem również.

W lasach deszczowych wciąż można znaleźć osady Orang Asli, nomadów dżungli, którzy świadomie decydują się na życie poza cywilizacją. Kontakt z nimi wymaga jednak wiedzy o ich kulturze oraz – koniecznie – tłumacza; Nikon F80 + Nikkor 28–80 mm f/3,5–5,6.

Kontynentalna część Malezji jest nieco mniejsza od Polski, ale za to pokrywa ją sieć pierwszorzędnych dróg, które umożliwiają zupełnie swobodne i bezproblemowe przemieszczanie się, czy to własnym samochodem (ruch lewostronny!), czy przy wykorzystaniu naprawdę znakomitej komunikacji publicznej.

Jednym z najbardziej fascynujących festiwali religijnych w Malezji jest hinduski Thaipusam, obchodzony w styczniu. To masowa procesja z darami i pokazami samoumartwienia. Trans, ruch, kolory i taniec. Niestety – w jaskiniach Batu jest bardzo ciemno i nie jest dobrze widziane używanie lamp. Bez jasnego obiektywu oraz aparatu, który dobrze sobie radzi przy wysokim ISO (3200+) zdjęcia są praktycznie niemożliwe.

No i po trzecie, egzotycznie
Malezja nie jest dla nas „egzotyczna”, Malezja jest egzotyczna do sześcianu. To jest kraj zamieszkany przez trzy odrębne kulturowo grupy etniczne. Muzułmańskich Malajów, południowych Hindusów (hinduizm w wielu odmianach) oraz Chińczyków (tradycyjne chińskie kulty). Pejzaż uzupełnia sporo mniejszości z okolicznych krajów, przede wszystkim buddyjskich: Tajów, Khmerów i Birmańczyków.
Taka struktura społeczna oznacza, że często wystarczy przejść w linii prostej dwa kilometry, żeby poczuć się jak w trzech różnych krajach. Poszczególne grupy skupiają się w odrębnych dzielnicach i kultywują swoje tradycje. W każdej Little India słyszy się więc tamilski i hindi, z głośników walą bollywoodzkie przeboje, kobiety chodzą w sari, a na ulicach sprzedaje się roti i samosy. Kawałek dalej (często wystarczy przejść przez ulicę!) zaczyna się Chinatown, a w nim kadzidła przed domami klanowymi, sklepy z suszonymi grzybami, pyzy bau, kurczak w sosie sojowym oraz starsi panowie grający w madżonga. Nad tym wszystkim górował będzie malajski meczet, z którego pięć razy dziennie rozlega się wzywający do modlitwy azan.
Uchwycenie tego wszystkiego w kadrach nie stanowi większego problemu – Malezyjczycy pozytywnie reagują na obiektyw, o ile przestrzegamy podstawowych zasad etykiety danej grupy wyznaniowej. Warto pamiętać, że jak wszędzie na Dalekim Wschodzie często jest ciasno i brakuje miejsca. Szeroki kąt w zoomie będzie bardzo przydatny. Flesz będzie natomiast uznawany za element intruzywny, więc należy się przygotować na pracę przy świetle zastanym, nawet w ciemniejszych miejscach.

Oba wybrzeża Malezji bardzo się od siebie różnią. Takie „tropikalne pocztówki” można znaleźć tylko na wschodnim. Zachodnie to ciemny piasek i ciemna woda, nie robi większego wrażenia. Kolory na zdjęciach można złapać tylko wcześnie rano i popołudniu. W środku dnia słońce jest za ostre. Nikon D700 Nikkor + 70–300 mm f/4,5–5,6; par. eksp.: 1/4000 s; ISO 800;  f/5,6; f=300 mm.