Co ciekawe - podczas wygłaszanych przez Martę prelekcji z fotografii analogowej, na sali znajdowało się dużo osób młodych, które świeżo odkryły magię eksperymentowania i rejestracji świata za pomocą tradycyjnych materiałów światłoczułych. Postanowiliśmy porozmawiać z nią o jej pasji i podzielić się z wami jej przemyśleniami na temat fotografii analogowej.

Ilford HP5 naświetlony na ISO 1600, materiał obrobiony w procesorze, fot. Marta Dębska 

Foto-Kurier.: Marto, w Twoim życiu jest wiele pasji: miłość do podróży, sztuka, grasz na kilku instrumentach muzycznych. Skąd u Ciebie wzięło się zainteresowanie właśnie fotografią analogową?

Marta Dębska: Fotografia sama w sobie towarzyszy mi od wielu lat. Miałam 17 lat. W pierwsze świadome kadry wprowadził mnie mój ówczesny chłopak i tak oto na 18 urodziny dostałam od rodziców wybór: aparat lub prawo jazdy. Wybór był prosty i okazał się moją ogromną pasją i życiową drogą, a aparatem później i tak zarobiłam na prawo jazdy :) Wtedy też zrobiłam swój pierwszy film, jednak poważniej fotografią analogową zajęłam się na studiach, w kole fotograficznym SAF Jamnik w Olsztynie. Spędzałam długie godziny w ciemni i sprawiało mi to ogromną radość, jednak pęd i codzienność sprawiły, że porzuciłam fotografię analogową na dość długi czas. Wróciłam około 3 lata temu, dzięki przyjacielowi, który poznał moją historię i bez zastanowienia przyniósł mi jeden ze swoich aparatów ze słowami - masz i rób. Od tamtej pory nie rozstaję się z tą dziedziną fotografii, poznaję nowe materiały, techniki, ale też sama wywołuję i skanuję swoje filmy. Udało mi się uniezależnić od labów i cały proces od naciśnięcia spustu migawki aparatu do skanu mogę już przeprowadzać w zaciszu swojego domu. 

FK.: Na swoim Instagramie „analog.magic” dzielisz się swoimi analogowymi kadrami z podróży i nie tylko, przytaczając cytat „Bo niektóre chwile zasługują na film”. Dlaczego wybrałaś właśnie film analogowy do rejestracji ważnych chwil. Czy nie łatwiej jest je zarejestrować aparatem cyfrowym lub smartfonem?

M.D.: Oczywiście, że jest łatwiej, szybciej i przystępniej, ale nie o to w tym chodzi. W czasach, w których wszyscy pędzimy - brakuje nam czasu na refleksję, zadumę, a przyzwyczajeni do idealnego, cyfrowego obrazu bardzo często tęsknimy za indywidualnym wyglądem filmu. Chodzi też o całą przyjemność z procesu, o zwolnienie, a dzięki temu dostrzeżenie tego, co w biegu z pewnością byśmy pominęli. Ograniczona ilość klatek to też bardziej przemyślane kadry, a brak możliwości natychmiastowego podejrzenia efektu to dodatkowy element ekscytacji z tworzenia. Powrót do fotografii analogowej rozpalił we mnie na nowo zapał, który zgasł, gdy aparat cyfrowy brany do ręki kojarzył mi się już tylko z pracą. Dzięki analogom znów czuję przyjemność z fotografowania i tworzenia. Od momentu naświetlenia filmu, wywołania i momentu, kiedy podczas skanowania widzę już gotowy obraz na ekranie.