fot. Piotr Lipiński

Sławomir Kamiński – rocznik 1962. Zawodowo fotografuje od 1986 r. Od roku 1991 fotoreporter „Gazety Wyborczej”. Laureat kilkunastu nagród i wyróżnień w prestiżowych konkursach fotografii prasowej, autor kilku wystaw. Jest jednym z najbardziej uniwersalnych polskich fotografów prasowych.  Juror w konkursach Newsreportaż i BZ WBK. Oprócz tematyki politycznej, która jest jego pasją – bo lubi być w centrum wydarzeń – zajmuje się fotografią obyczajową, a także kreacyjną: modą i zdjęciami studyjnymi. Ostatnio jego pasją jest fotografowanie samochodów i motocykli.

Jarosław Kaczyński (PiS) i Roman Giertych (LPR) 23.09.2005 r. Warszawa ul. Wiejska przed Sejmem. Wieczorna debata telwizyjna w TVP1 (prowadzenie: Kamil Durczok i Dorota Gawryluk) na dwie godziny przed ciszą wyborczą.

Foto-Kurier: Obecny fotoreportaż polityczny zaczął się w końcu lat dwudziestych dzięki niemieckiemu fotoreporterowi Erichowi Salomonowi. Czy od czasów Salomona coś zmieniło się w fotoreportażu politycznym?
Sławomir Kamiński: Rzeczywiście, Erich Salomon jest uważany za twórcę nowoczesnego fotoreportażu politycznego. Do czasów Salomona reportaż polityczny polegał na fotografowaniu oficjalnych uścisków dłoni i stojących sztywno polityków patrzących w stronę aparatu. Salomon zaczął fotografować wydarzenia polityczne „od podszewki”. Fotografował polityków w czasie obrad czy rozmów, przechadzających się po korytarzach. Był tak wszechobecny w czasie obrad politycznych, że podobno powstało powiedzonko: „Salomon już jest, możemy zaczynać”. I dziś fotografujemy właściwie tak samo – „od podszewki”. Staram się, żeby na moich zdjęciach politycy byli normalnymi, żywymi ludźmi, rozmawiającymi, uśmiechającymi się, dziwiącymi…

Premier Jerzy Buzek w gabinecie. Warszawa, 13.02.2001 r.

F-K: Ale w czasach Salomona nie było ochroniarzy, a teraz są. Czy przeszkadzają?
S.K.: To są pracownicy Biura Ochrony Rządu. I oczywiście przeszkadzają w robieniu zdjęć, po prostu samą swą obecnością. Ale ja nabrałem wprawy w eliminowaniu ich z pola widzenia aparatu, a oni znając mnie, starają się jak najmniej przeszkadzać.

F-K: Fotografujesz polityków polskich i zagranicznych. A polskich reprezentujących różne kierunki polityczne. Czy starasz się fotografować ich obiektywnie?
S.K.: Obiektywizm, apolityczność, to podstawowe zasady pracy fotoreportera politycznego. Staram się fotografować wszystkich jednakowo, po prostu robiąc im dobre zdjęcia. Nieraz łapię się na tym, że jakiegoś polityka lubie bardziej niż innych, ale uświadomienie takiego sentymentu jest równoznaczne z jego eliminacją. Obiektywizm to podstawowa zasada etyki reportera politycznego.

Kolejny dzień procesu Lwa Rywina w sprawie o płatną protekcję. Zeznaje świadek Jerzy Urban – redaktor naczelny tygodnika „Nie”. Warszawa, 22.01.2004 r.