M.M.: Twoje modelki prócz wzorcowej sylwetki charakteryzuje niezwykła sprawność fizyczna, gdzie szukasz modelek do swoich sesji? Może modelki same zgłaszają się do Ciebie?
A.B.: No cóż, teraz chyba już mogę się przyznać, że faktycznie zgłoszeń mam więcej niż jestem w stanie wykonać sesji. Muszę dokonywać wyboru. Ale znamy się nie od dziś i dobrze wiesz, że nie zawsze tak było. Dawniej pracowałem ze wszystkimi, które się zgłaszały. I to był też wspaniały czas, bo ćwiczył kreatywność poprzez odnajdywanie wciąż nowego punktu widzenia. Ale jest co najmniej kilka powodów przechodzenia w swoistą specjalizację. Na pewno dążąc do perfekcji nie sposób być ekspertem we wszystkim. Ja przynajmniej nie potrafię. Drugi to swoiste zakotwiczenie się w środowiskach. Każde z nich jest odrobinę hermetyczne – im wyższe umiejętności tym bardziej. Kiedy już przełamiesz lody i zdobędziesz zaufanie jednej modelki, to z każdą następną sesją jest łatwiej. Nie można też zapomnieć o nas samych – nie można dopuścić do rutyny, braku zainteresowania tym co robimy. Nigdy nie ukrywałem, że ciekawią mnie ludzie, z którymi pracuję. Ile czasu poświęcają, aby osiągnąć tak spektakularne efekty, jak wygląda ich dzień, ich życie. Jakie są ich problemy. To, moim zdaniem, bardzo ciekawe i pasjonujące. Jeśli masz w sobie ciekawość – wciąż będziesz z radością czekał na następną sesję.

M.M.: Czy zdarzają się jeszcze modelki, które pozują za zdjęcia, tzw. TFP?
A.B.: O tak. Bardzo często. Musimy pamiętać, że nie tylko ich umiejętności czy wizerunek stanowi swoisty majątek. Nie zapominajmy o nas. Czas fotografa, inwestycje w sprzęt, studio, czas czy lata poświęcone na doskonalenie warsztatu to też majątek. Jeśli obie strony mają szacunek dla drugiej osoby i świadomość właśnie tego majątku, wtedy wzajemna wymiana wydaje się być logicznym rozwiązaniem. Ona przekaże mi umiejętności i czas – ja postaram się, aby otrzymała ciekawą pamiątkę na zawsze. Mimo ogromnych przemian jakie przeszła przez ostatnie lata fotografia – wciąż ma ogromny argument: dobry obraz jest szansą na bilet do nieśmiertelności :).

M.M.: Zaraz, zaraz „zmiany w fotografii”? Chodzi ci o zmiany w sprzęcie?
A.B.: No nie, to technika, która ma dla mnie drugorzędne znaczenie. Chodzi mi o rolę fotografii we współczesnym świecie. Nie jestem pewien do końca czy chcę poruszać ten temat, bo obawiam się, że nie do końca może być dobrze zrozumiany przez wielu. Ale fakty są takie, że w pewnym sensie – oczywiście to moje zdanie – fotografia przegrywa.

M.M.: Chyba żartujesz? Codziennie do Internetu trafia 500 mln zdjęć! Powiedziałbym raczej, że wręcz odwrotnie!
A.B.: No tak, niby tak. Nie od początku, ale tak mniej więcej 100 lat fotografia chciała stać się ogólnie dostępną i popularną. Ta liczba, którą podałeś sugerowałby, że cel został osiągnięty. Ale co dalej? Jeszcze więcej? Jakim kosztem? Poziom artystyczny fotografii rośnie? Ile z tych milionów zdjęć ma jakieś walory, poza ślepym odzwierciedlaniem stanu skupienia właściciela, okoliczności przyrody lub podanego właśnie obiadu? Jak myślisz? Ja nie znam odpowiedzi, ale z ciekawością obserwuję. Przez wiele lat fotografia miała wielką moc – potrafiła wstrząsnąć opinią publiczną, zmieniać, dokumentować, kończyć wojny lub je rozpoczynać. Wpływała na losy świata. A teraz? Wierzysz w tę moc? Ja już nie. Nie wiem czy to przez ilość, czy przez jakość, czy zmianę mentalności ludzi – nie wiem co jest przyczyną. Odbiorcy jakby się uodpornili na bodźce, które mają nimi wstrząsnąć, a fotografia nie startuje w tym wyścigu z krzyczącymi tytułami gazet, krwią z ekranów telewizorów, ani wszechstronnością Internetu. Efekt jest taki, że misyjność fotografii, moim zdaniem automatycznie usuwa się w cień.

M.M.: Jaka jest dalsza droga plonu sesji po pierwszej selekcji? Czy sam obrabiasz, drukujesz i oprawiasz zdjęcia?
A.B.: Po pierwszej? Druga i trzecia . A tak na poważnie, nie mam odwagi oddać nikomu obróbki moich zdjęć. Nie jest jakaś skomplikowana – potrafię w PS wykorzystać chyba tylko ze trzy funkcje – ale wszystko robię „na oko”. I to koniecznie musi być moje oko. Nigdy się nie powtarzam – dlatego nie używam żadnych „akcji” czy automatów. Wszystko robię ręcznie i dla każdego ujęcia inaczej. Zdaje sobie sprawę, że inni zrobiliby to lepiej i może prędzej – ale przyjemność obróbki zdjęcie, aż do oddania go do druku to wciąż mój obowiązek i przywilej.

I tu kończy się moja rola. Wydruk i oprawa to już nie moja bajka. Przywiązuje ogromną wagę do nich dlatego oddaje to tym, którym ufam i wierzę w ich profesjonalizm. Wiem, że niezłe zdjęcie można położyć średnim drukiem i byle jaką ramą. Robię wszystko, żeby do tego nie dopuścić.