Za to zdjęcie Florian został uhonorowany tytułem „Najlepszy fotograf środowiska naturalnego roku 2010”. Przedstawia ono tysiące płaszczek „diabłów morskich”. Jedna z nich odbiła od reszty, aby wyskoczyć nad powierzchnię. Zdjęcie wykonał z małego wyczarterowanego razem z pilotem samolotu. Fot. Florian Schulz.

Lis rudy tuż po upolowaniu gęsi białoczelnej w tundrze arktycznej Alaski. Fot. Florian Schulz.

F-K: Ty jesteś Niemcem, Twoja żona Meksykanką, a fotografujecie głównie w Ameryce Północnej? Gdzie jest właściwie Wasz dom?
F.S.: Mamy teraz małe mieszkanko w Niemczech, ale większość czasu spędzamy w terenie.

F-K: Jak planujecie swoje wyprawy? Skąd bierzecie pomysły?
F.S.: Większość inspiracji rodzi się z mojej wyobraźni. Mam też pragnienie eksploracji nowych obszarów. Nie jestem jednak osobą, która planuje wszystko w detalach na długo przed wyprawą. Raczej udaję się w dane miejsce i rozpoznaję teren, rozmawiając z tubylcami, następnie – rok później – tam powracam…

Po 12 latach starań Florianowi udało się sfotografować wilczęta w południowo­wschodniej Alasce. Fot. Florian Schulz.

F-K: ...i zawsze wszystko idzie według Twojej myśli?
F.S.: Zdarzają się rzeczy niezaplanowane, czasem ciekawe, ­innym razem podnoszące adrenalinę. Na jednej z wypraw pękła ­poprzeczka namiotowa, uszkodziła moje szkło kontaktowe i rozcięła oko. Z ­dalekiej Alaski musiałem być przetransportowany helikopterem do szpitala. ­Innym ­razem sztorm spychał nas na skaliste klify, ale udało się z tego ­wybrnąć. Nie zapomnę też niesamowicie mroźnej nocnej warty przed namiotem, gdzie w każdej chwili mogliśmy być zaatakowani przez niebojące się niczego niedźwiedzie polarne.

F-K: Która z wypraw wymagała więc największej determinacji?
F.S.: Bez wątpienia najwięcej determinacji wymagało ode mnie znalezienie własnej ścieżki do zawodu fotografa ­przyrody, w którym często trzeba się zmagać z wieloma rozczarowaniami.

Młody lis arktyczny w poszukiwaniu współtowarzyszy w Arktycznym Svalbardzie. Fot. Florian Schulz.