Mój pierwszy duży materiał realizowany dla magazynu National Geographic. Jan Krzysztof i Maciej Pawlikowski podczas ćwiczeń TOPR, Tatry, wiosna 2000. Nikon F100, 20 mm f/2,8; Fujichrome Provia 100; fot. Marek Arcimowicz.

F.K.: Gdybyś musiał zdecydować i wybrać fotografowanie bez podróży, czy podróże bez fotografowania; co byś wybrał?
M. A.: Studio portretowe. Gdybym musiał fotografować stacjonarnie. Ludzie niezmiennie mnie fascynują. Jednak chyba wybrałbym podróże, bez fotografii. Można wtedy rejestrować dźwięki, rysować, malować… albo kręcić filmy.

F.K.: Co robisz ze zdjęciami po podróżach? W jaki sposób nimi zarządzasz?
M. A.: Temat na długi warsztat i oddzielną rozmowę. Co najmniej dwie kopie na oddzielnych dyskach (zwykle LaCie Rugged) przywożę do pracowni. Najpierw zgranie na lokalny serwer, potem renumeracja do mojego systemu, rozdzielenie w katalogi i w końcu import do Adobe Lightroom, który od kilku lat jest moim podstawowym softem. Adobe stało się niemal monopolistą – bo to oprogramowanie jest ­naprawdę dobrze zrobione i niezwykle funkcjonalne.

Sesja freeride’owa w rejonie Zillertal. Na nartach Mateusz „Kiełpa” Kiełpiński/MAJESTY SKIS. Tyrol, Austria ’2016. Fotografia cyfrowa, Sony A7R II; fot. Marek Arcimowicz.

F.K.: Czy często drukujesz zdjęcia, a jeśli tak to jakiego sprzętu do tego używasz i jakiej wielkości wydruki najczęściej wykonujesz?
M. A.: Uwielbiam drukować fotografie. Dla mnie fotografia istnieje naprawdę tylko na papierze. Dlatego kupiłem największą drukarkę, jaka weszła do obecnej pracowni – Epson Stylus Pro 7900. Drukuję zwykle na A3+ i na A2. Rzadziej większe (do archiwum). Za to na wystawę lubię duże powiększenia. Używam niemal wyłącznie papieru TECCO, bardzo go lubię, bo mam świetną jakość budżetowych papierów i mogę drukować niemal bez ograniczeń, a jeśli chcę czegoś z wykopem – to są doskonałe papiery z podłożem barytowym, albo połyskujące (Iridium Silver Gloss). Wybór jest ogromny i lubię się tym pobawić. Nie wolno zapominać o sprzęcie towarzyszącym – o kalibracji (X-RITE) monitora, drukarki, skanera – czy o właściwej definicji koloru już w trakcie fotografowania (X-RITE Color Checker). Reprodukcje świetnie uczą dyscypliny – polecam skopiować kilka akwarelek…

Krajobraz górski. Himalaje Nepalu, Mustang. 2008. Fotografia cyfrowa, Sony A900; fot. Marek Arcimowicz.

„W cieniu bieli” z materiału „Ludzie duchy” dla National Geographic. Tanzania ’2015. Fotografia cyfrowa, Sony NEX-7; fot. Marek Arcimowicz.

F.K.: Wiele razy widziałem Cię w migawkach filmów/programów z udziałem Martyny Wojciechowskiej, czy często jej towarzyszyłeś w podróżach?
M. A.: Jeździliśmy razem przez ostatnie 5 lat, bez mała. W sumie do 40 krajów. Byłem chyba obok dźwiękowca jedynym członkiem ekipy jeżdżącym z Martyną na każdy wyjazd od 2014 roku. Aż do momentu, kiedy ostatnio złamałem w marcu nogę na nartach…

F.K.: Na czym polegała Twoja praca w jej ekipie?
M. A.: Na planie programu Kobieta Na Krańcu Świata byłem zakontraktowanym fotografem. Pracy było mnóstwo, w zasadzie, poza nielicznymi wyjątkami, brakowało czasu na własne zdjęcia. Trochę jak fotograf weselny - rejestrowałem prawie wszystko. Plan zdjęciowy, backstage, dokumentację, reprodukcje archiwaliów, portrety bohaterek i ich bliskich, rodzin, krajobraz, otoczenie, „notatki fotograficzne”, itd. Tysiące zdjęć w 5-6 dni zdjęciowych.

Głuchoniemy chłopiec mieszkający w ośrodku dla dzieci obciążonych albinizmem. Mieszka tam też sporo dzieci z zaburzeniami słuchu i wzroku. Tanzania, 2014. Fotografia cyfrowa, Sony A900, 50 mm f/1,4; fot. Marek Arcimowicz.

F.K.: Czy zawsze masz ze sobą aparat? Bez jakiego aparatu / sprzętu nie wychodzisz z domu?
M. A.: Tak. Czasem korzystam z tego w telefonie Xperia XZ. Ale zawsze staram się zabrać Sony RX100 V albo Sony RX10 IV

F.K.: Jaka jest wg. Ciebie przyszłość sprzętu fotograficznego? Co myślisz o bezlusterkowcach? Czy uznajesz fotografowanie smartfonem?
M. A.: Zacznę od końca – tak, ale traktuję to jako ostateczność, chociaż czasem to telefon ratuje mi sytuację! Poza tym nieźle tym sprzętem można filmować. Bezlusterkowce, w najbliższym czasie – nie mają alternatywy. Jedyna wada jaką widzę – to konieczność ciągłego gapienia się w ekran. Ten w wizjerze, na obudowie i potem w pracowni przy komputerze. Oczy źle to znoszą.