Rytualny taniec cz’am w klasztorze w Spiok w Ladakhu. Nikon D3 + Nikkor AF-S 14–24 mm f/2,8 G ED. Par. eksp.: 1/3200 s; ISO 400; f/5; f=14 mm; fot. Jakub Śliwa

Skarby Kerali
Jednym z takich niezwykłych fotograficznych miejsc w Indiach z pewnością jest Kerala. To stan w południowych Indiach, naznaczony wpływami kolonializmu i słynący z organizacji świąt religijnych i festiwali kulturalnych. W porównaniu z resztą Indii to kraina z zupełnie innej bajki. Jest trochę spokojniej, mniej turystów, mniej zgiełku i chaosu. Kolorowe świątynne ceremonie, przyjaźni ludzie, malownicze zakątki, kolonialna architektura – wszystko na wyciągnięcie ręki.
Kerala – to prawdziwa skarbnica tematów fotograficznych, gdzie można w praktyce spotkać się z różnymi sytuacjami fotografii podróżniczej, od portretu, wnętrza, przez pejzaż miejski, krajobraz, aż po niezwykle widowiskowe święta religijne. Do najciekawszych należy Kodangallur Bharani, w trakcie którego składane są krwawe ofiary dla bogini Kali. Święto jest też dorocznym zgromadzeniem Vellichapadu – wyroczni przepowiadających przyszłość, które wprowadzają się w trans i dokonują ofiary z własnej krwi. Ogromne możliwości dla fotografa stwarza też udział w magicznych, bajecznie kolorowych rytuałach Theyyam, w których tancerze, ubrani w rytualne stroje i ozdobieni makijażem, wcielają się w bogów lub postacie historyczne i mitologiczne. Aby to uwiarygodnić, tancerze zostają poddani próbie ognia – są podpalani, chodzą po rozżarzonych węglach, czasem sami w transie rzucają się w ogień. Występują też w roli wyroczni przepowiadając przyszłość, rozwiązując problemy lub udzielając porad. Będąc w Kerali warto też zmierzyć się z wyzwaniem fotografowania parady bogato ozdobionych słoni Thirunakkara Utsavam.

Młody mnich w czasie święta Spitok Gustor, Ladakh. Nikon D3 Nikkor AF-S 24–70 mm f/2,8 G ED. Par. eksp.: 1/400 s; ISO 6400; f/4; f=28 mm; fot. Jakub Śliwa

Zupełnie inne opowieści fotograficzne powstaną na rozlewiskach w Alleppey, w osadach, na plantacjach ryżu i gajach kokosowych, zagubionych w plątaninie kanałów, do których można dostać się tylko łodziami. Warto odwiedzić wioski rybackie położone nad Morzem Arabskim, czy przesiąknięty kolonialną atmosferą Fort Cochin, wyróżniający się niebywałą mieszanką architektury portugalskiej i holenderskiej z rodzimą, południowo – indyjską stylistyką. Tu można powłóczyć się po żydowskiej dzielnicy Mattancherry, przyjrzeć pracy rybaków i tragarzy w porcie, zajrzeć do magazynów z herbatą i przyprawami.

Główną rolę w święcie Bharani odgrywają wyrocznie – Velichappad. To kobiety i mężczyźni ubrani w czerwień, dzierżący ceremonialne miecze. Nikon D3 + Nikkor AF-S 14–24 mm f/2,8 G ED. Par. eksp.: 1/30 s; ISO 500; f/5; f=16 mm; fot. Jakub Śliwa

Perełki fotograficzne poza szlakami
Poszukując ciekawych tematów fotograficznych poza szlakami można natknąć się na prawdziwe perełki. Jedną z nich jest XIX-wieczny, na wpół zrujnowany po ostatnim trzęsieniu ziemi w 2001 roku, ­pałac Prag Mahal w Bhuj (Gujarat). Można wejść jedynie do kilku pomieszczeń, w tym do sali audiencyjnej, w której panuje potworny zaduch, nad głowami fruwają gołębie, a furkot ich skrzydeł jest potęgowany przez opustoszałe wnętrze. Pod stopami chrzęści tynk i okruchy szkła z wielkich żyrandoli zwisających u sufitu. Na ścianach wyblakle fotografie, zmatowiałe lustra, gnijące trofea myśliwskie – atmosfera rozpadu, przemijania.
Gujarat, który przez samych Indusów nazywany jest skansenem Indii, zamieszkiwany jest przez rozmaite plemiona i mniejszości etniczne, trudniące się charakterystycznym dla każdej z grup rzemiosłem. Cywilizacja nieubłaganie dociera i tu, ale można znaleźć parę wiosek na uboczu, które turyści omijają i gdzie życie toczy się swoim prawdziwym rytmem.

Wierni odbierają błogosławieństwo od kapłana. Nikon D3 + Nikkor AF-S 24–70 mm f/2,8 G ED. Par. eksp.: 1/2500 s; ISO 200; f/3,5; f=24 mm; fot. Jakub Śliwa

Królestwo Ladakh
Innym, wartym odwiedzenia miejscem, jest dawne himalajskie królestwo Ladakh, które dzięki swojemu geograficznemu położeniu, trudnym do przebycia przełęczom, przejezdnym tylko przez kilka miesięcy w roku oraz surowym warunkom klimatycznym, bardzo długo opierało się zewnętrznym wpływom kulturowym. Dla turystów kraina stanęła otworem dopiero w 1974 roku.
Ladakh leży w granicach Indii, jednak kulturowo przynależy do tradycji tybetańskiej – stąd też często nazywany jest Małym Tybetem. Ocalały tutaj klasztory, kultywujące tradycje buddyzmu tybetańskiego. Wielu tybetańskich uchodźców zamieszkuje tutejsze doliny.
Klasztory w Ladakhu są nielicznymi już dziś miejscami, gdzie corocznie odbywają się rytualne tańce mnichów buddyjskich, znane pod tybetańską nazwą cz’am. Tańce te to właściwie całe kilkudniowe widowiska o charakterze symbolicznym i obrzędowym. Do klasztoru Spitok, usytuowanego opodal Leh, ściągają z himalajskich dolin rzesze wiernych, by dokonać rytualnego oczyszczenia, wypędzić demony i odrzucić złą karmę oraz wszelkie złe uczynki nagromadzone podczas całego roku.

Wykonanie skomplikowanego makijażu zajmuje tancerzowi Theyyam często nawet kilka godzin. Nikon D3 + Nikkor AF-S 24–70 mm f/2,8 G ED. Par. eksp.: 1/30 s; ISO 640; f/4; f=70 mm; fot. Jakub Śliwa