fot. Jacek Bonecki

Foto-Kurier: Ma Pan szerokie zainteresowania: film, telewizja, fotografia. Czy jest coś jeszcze?
Jacek Bonecki: Mam wiele pasji, ale tylko z tych trzech dziedzin czerpię dochody. To wszystko jest nieco skomplikowane. Z wykształcenia jestem operatorem filmowym i fotografem, skończyłem Szkołę Filmową w Katowicach. Często staję za kamerą, ale jestem też producentem telewizyjnym. Fotografuję, ale potrafię również pisać. Wszystko, co robię, bawi mnie i dzięki temu nie popadam w rutynę. Moim marzeniem jest utrzymywać się tylko i  wyłącznie z fotografii. Na razie jednak jest to nierealne.

Jacek Bonecki

Jacek Bonecki, z zawodu operator filmowy i fotograf, urodził się w Świnoujściu w kwietniu 1969 roku. Choć pierwszy aparat – średnioformatowy Ami 66 – dostał na Komunię, przygodę z fotografia na poważnie rozpoczął dopiero w szkole średniej. Wtedy też zaczął działać w klubie XTL, założonym w 1970 r. Po zdaniu matury rozpoczął studia w Szkole Filmowej w Katowicach, gdzie – jak sam mówi – spotkał ludzi, którzy wywarli wpływ na jego myślenie o fotografii. Obecnie mieszka i pracuje w Warszawie.

F-K: Co dała Panu szkoła filmowa?
J.B.: Przede wszystkim nauczyła mnie opowiadać historie za pomocą obrazu. Nieskromnie powiem, że moje prace takie właśnie są: przemyślane sekwencje kadrów, opowiadające jakąś historię. Robię to w sposób filmowy. Przyznaję to otwarcie. Szkoła filmowa wykształciła we mnie także poczucie estetyki i dobrego smaku. Nauczyła jak patrzeć na pewne rzeczy, jak eksponować to, co najistotniejsze.

fot. Jacek Bonecki
 

F-K: Czy szkoła filmowa miała wpływ również na to, że większość zdjęć robi Pan w poziomie?
J.B.: Absolutnie tak. Jak mawiano w szkole filmowej, poziom to jedyny właściwy kadr. W kinie pion nie istnieje. Możesz zrobić panoramę z dołu do góry czy odwrotnie, i właśnie to zastępuje w kinie pion. Możesz zawsze zrobić 6 zdjęć w poziomie i ułożyć je w pion. W kinie brak pionu jest kwestią ideologii, nie przyzwyczajenia. Nie istnieje kadr pionowy, nie myślisz o nim w ogóle. Dlatego większość moich zdjęć jest w  poziomie.

F-K: Proszę powiedzieć, jak zaczęła się Pana przygoda z fotografią?
J.B.: Całkiem zwyczajnie. Dostałem aparat fotograficzny na Pierwszą Komunię. Był to Ami 66. O mało nie wpadłem wtedy w kompleksy. Wszyscy fotografowali na małym obrazku, mieli 36 klatek, a ja od razu miałem średni format i tylko 12 klatek. Byłem za młody, aby to docenić. Potem moją flotę uzupełniła jeszcze Zorka 4.

fot. Jacek Bonecki
 

F-K: Należał Pan do jakiegoś koła fotograficznego?
J.B.: Tak. Dorastałem w Świnoujściu. Tam też razem z przyjaciółmi w latach 80. aktywnie działaliśmy w fotoklubie XTL. Swoją pasję rozwijałem potem na studiach w Katowicach.

F-K: Teraz mieszka Pan w Warszawie...
J.B.: Tak, nie boję się zmian. Jak łatwo się domyślić, tu są największe możliwości rozwoju, najłatwiej jest o pracę, chociaż miasto – jak dla mnie – kompletnie nie posiada atmosfery twórczej.

fot. Jacek Bonecki
 

F-K: Czy mógłby Pan wymienić największe projekty, w których Pan uczestniczył?
J.B.: Pracowałem przy kilku serialach telewizyjnych, stałem za kamerą w  produkcjach fabularnych, zrealizowałem kilkadziesiąt teledysków – m.in. dla Roberta Gawlińskiego, Zbigniewa Hołdysa i zespołu Myslovitz, uczestniczyłem w realizacji filmów reklamowych i programów cyklicznych, takich jak 30Ton, Automaniak, Zakręt, Lalamido, Autosalon, HBO na  stojaka, i wielu innych. Łącznie było tego kilkaset programów. Robiłem zdjęcia do kalendarzy, plakatów, a także fotografie reklamowe. Niektóre z nich były później wykorzystywane w filmach. Przez 15 lat trochę się tego uzbierało...