Jak pięknie zharmonizowany jest strój Nepalki z krajobraze, fot. Zbigniew Staszyszyn

W pewnym momencie powstała możliwość zostania laborantem w CAF-ie. Najpierw suszyłem zdjęcia na suszar­ce bębnowej, a potem posadzili mnie przy powiększalniku. Wykonując pracę laboranta nadal intensywnie fotografo­wałem. W pew­nym momencie zrobiłem wystawę poświęconą wspinaczce, tytułu nie pamiętam. Cieszyła się ona ogromnym powodzeniem. Zaszczycił ją swą obecnoś­cią Ibis, który wtedy w recenzji z niej umieścił ważne dla mnie do dziś zakoń­czenie: “...jeśli tak fotografują laboranci, to jak mają fotografować fotoreporterzy...”. No i wtedy zaczęło się. Naczelna CAF-u poprosiła mnie następnego dnia i zapytała, czy nie zechciałbym być fotoreporterem. Ja jej na to,że nie wiem i że się zastanowię.

Biwak na lodowcu, fot. Zbigniew Staszyszyn

Oczywiście w duchu byłem zadowolony z otrzymanej propozycji. Jasne jest też, że ją po dwóch dniach przyjąłem. I w ten sposób zostałem fotoreporterem. Oczywiście kole­gom nie podobała się moja kariera i chcieli mnie trochę “przydołować”.

Moim pierw­szym zadaniem wyjazdowym był re­portaż z Targów Poz­nańskich. Dosta­łem zepsuty aparat. Była to Makina, w której nie można było ustawić ostrości. Na szczęście przewi­dując podstęp, w domciu przed wyjazdem sprawdziłem go sobie i to mnie w sumie uratowało. Nie mówiąc nikomu o moim odkryciu pożyczyłem od kolegi inny aparat i pojechałem na Targi. Z imprezy zrobiłem bardzo dobre zdjęcia i tak zostałem specem od Targów Poznańskich.

Po trzech latach naczelna Borowska zapytała mnie, czy nie chciałbym zostać na stałe w Poz­naniu. Ja zapytałem, co mi gwarantują. Ona zaś od­po­wiedziała, że nic. Mimo wszystko przyjecha­łem do Poznania. Przez parę lat mieszkałem w wynajętych pokojach. I wtedy zacząłem rejestrować wszystko, co działo się w Pozna­niu. Bardzo podobała mi się ta praca.

Na dole zdjęcia widoczne są nogi autora, sfotografowane obiektywem szerokokątnym, podczas wykonywania reportażu z wyprawy kobiecej na K2. W tym momencie autor asekuruje jedną ze wspinających się kobiet. W oddali widać lodowiec, fot. Zbigniew Staszyszyn

• F.K.: Czy pański wzrost pomagał Panu w tych wszystkich poczynaniach?

• Z.S.: Zawsze. W tych wszystkich impre­zach, w których było dużo ludzi, w tłumie mogłem znacznie łatwiej niż moi koledzy wykonywać zdjęcia. Po przygodzie z Pozna­niem zacząłem wyjeżdżać w góry lodowcowe.

Tragarz, który boso doszedł z wyprawą do bazy na lodowcu na wysokości 5000 m, fot. Zbigniew Staszyszyn