F-K: Czy w dzisiejszych, trochę nietypowych, czasach potrzebna jest jakaś wąska specjalizacja fotograficzna, żeby osiągnąć fotograficzny sukces?
M.Cz.: Moim zdaniem tak. Wydaje mi się jednak, że gdybym się ograniczył jedynie w fotografii do pracy w studio i wyspecjalizował się tylko w niej to pewnie znudziłoby mnie to. Dlatego wybrałem panoramy jako inny rodzaj fotografii i wraz z moją żoną Jadwigą, która przede wszystkim jest moją muzą osobistą, ale też jest członkiem ZPAF-u odnajdujemy się w dzisiejszym świecie fotograficznym z zupełnie przyzwoitym rezultatem. Trzeba jednak pamiętać, że nie ma takiej dziedziny fotografii, która umożliwia utrzymanie się na topie przez bardzo długi okres czasu bez względu na to czy wykonujemy ją w Toruniu (tak jak ja to robię) czy też w Londynie. Musimy stale rozwijać się i odnajdować to nowe wyjątkowe fotograficzne JA, które umożliwi nam utrzymanie się na szczytach zainteresowania klientów, zleceniodawców i zwykłych odbiorców fotografii. Tak więc szeroki zakres uprawianej fotografii umożliwia mi spokojną i skuteczną realizację wszelkich form fotografii komercyjnej ale i nie tylko takiej fotografii, czego najlepszym przykładem są projekt, któr zrealizowałem w latach 2011 i 2012 pt. „Nasz bezpieczny świat” czy też wcześniej „Wojna Mediów”.

Współczesna statuetka zwykłego Oskara.

F-K: Jakie są Pana najbliższe plany fotograficzne?
M.Cz.: Jeden z moich najbliższych projektów fotograficznych będzie nawiązywał do mojego pożegnania się z fotografią żelatynową. W tej chwili jestem na etapie szkiców i kompletowania rekwizytów i chce w tym projekcie zażartować z siebie jako fotografa reklamowego robiąc wystawę będącą parodią fotografii reklamowej. Równocześnie wykonuję kilka projektów panoramicznych. Porządkujemy cały czas z żoną archiwum, które ma około 170 tys. zdjęć. Nadal też fascynuje mnie fotografowanie przedmiotu w tym i metalu, który jest piękny i trudny do fotografowania. Przy fotografowaniu go spotykamy się z wieloma pułapkami np. w świetle naturalnym jego powierzchnia wygląda inaczej niż w świetle studyjnym, co stwarza dodatkowe wyzwania dla fotografującego.

F-K: Co według Pana jest najważniejsze dla młodego adepta fotografii? Co powinien zrobić, żeby osiągnąć sukces taki jak Pan?
M.Cz.: Po pierwsze trzeba oglądać bardzo dużo fotografii, ponieważ z oglądania fotografii bierze się pojęcie o tym czym jest ta fotografia. Można czasami nie rozumieć tej fotografii, ale oglądany obraz pobudza naszą wyobraźnię i inspiruje nas do działania. Należy dbać o warsztat. To nie jest istotne czy dysponuje się sprzętem wartości 1000 zł czy też miliona złotych. Ważne jest, że wiemy jak z niego skorzystać i robimy to w sposób perfekcyjny i w pełni świadomy. Bardzo istotnym jest też to, żeby nie bać się własnej wyobraźni, własnych pomysłów, a dążyć do ich wykonania. Trzeba pamiętać, że przy kreatywnym podejściu do fotografii brak danego sprzętu fotograficznego nie jest przeszkodą. Stąd moje ulubione powiedzenie: mniej sprzętu, więcej talentu. Świadome dojście do tego co jest, pod względem sprzętowym, naprawdę potrzebne do wykonania danej fotografii jest początkiem świadomego uprawiania fotografii. Fotografia jak każda kobieta jest strasznie zazdrosna i kapryśna. Jeśli nie będziemy jej poświęcali wystarczająco dużo uwagi i czasu to się na nas obrazi i możemy popaść z nią w konflikt.

Współczesna statuetka Oskara diamentowego.

F-K: Czyli kochajmy fotografię?
M.Cz.: Tak kochajmy fotografię, a ona odwdzięczy się nam miłością i radością z jej wykonywania.

F-K: Dziękuję za rozmowę.

rozmawiał: Krzysztof Patrycy
zdjęcia: Marek Czarnecki

Artykuł ukazał się w Foto-Kurierze 5/2013

Całe wydanie możesz przejrzeć tutaj