Pola lawy na Islandii. fot. Karol Nienartowicz

F.K.: Niektóre swoje zdjęcia wykonujesz za pomocą drona. Jaki to dron i czy fotografia „dronowa” wniosła coś, a jeśli tak to co, do fotografii krajobrazowej?

K.N.: Moja przygoda z lataniem zaczęła się na początku 2018 r. przed wyjazdem do Ameryki Południowej. Obecnie mam już trzeciego drona – teraz jest to DJI Mavic 3. Dronowanie zmieniło całkowicie podejście do fotografowania niektórych miejsc, które nie są w stanie ukazać swojego potencjału z dołu. Według mnie większa korzyść z drona jest na nizinach niż w górach, bo umożliwia spojrzenie z innej perspektywy na miejsca, które dotąd były całkowicie niedostępne. Gdy jeździłem po polach lawowych na Islandii, to z dołu wyglądały one jak bezładne głazowisko obrośnięte mchem. Gdy jednak wzniosłem się w powietrze głazy zaczęły układać się w logiczną całość, która tworzy skamieniałą strukturę spływu lawy podobną do zastygniętego budyniu. To było niesamowite i całkowicie odmieniło moje spojrzenie na geologię tej wyspy. Podobne wrażenie odniosłem na kanałach Holandii, które z dołu z pozoru bezładne, przy spojrzeniu z góry porządkują teren w formę monumentalnych puzzli. Podobne przykłady mógłbym mnożyć. Drony zmieniły całkowicie spojrzenie na fotografię miast, które dotąd mogliśmy sfotografować tylko z punktów widokowych lub dachów (co zawsze było trudne do ogarnięcia). Obecnie nie ma takich przeszkód, bo poruszając się w granicy prawa i dozwolonych stref, możemy zrobić zdjęcia niemal z każdego miejsca. Nie jestem w stanie przecenić rewolucji, jaka dokonała się dzięki dronom.

F.K.: Spory rozgłos Twoim zdjęciom przyniosła sesja ślubna, którą wykonałeś swojej żonie i sobie podczas podróży poślubnej do Skandynawii w 2016 r. Około 30 zdjęć wykonanych zostało w Górach Skandynawskich i obiegły one media całego świata. Czy możesz nam przybliżyć te sesję? Co ona przedstawia i jak powstała i na czym polega jej niezwykłość.

K.N.: W 2016 roku, 2 tygodnie po ślubie zabrałem moją żonę w podróż, chciałem pokazać jej jedne z najbardziej wyjątkowych zakątków świata: góry i krajobrazy Norwegii oraz Szwecji. Odwiedziliśmy razem ich najpiękniejsze i trudno dostępne miejsca. Podczas 45 dni naszej wyprawy przejechaliśmy 10 000 km i przeszliśmy 160 km pieszo po górach. Zawsze z jej ślubną sukienką w moim plecaku. Podczas górskich wypraw cały swój dobytek nosiliśmy w plecakach, każdorazowo ważących 25 i 15 kg. Często nocowaliśmy w namiocie i przez 40 dni nie spaliśmy ani razu w hotelu ani na campingu. Odwiedziliśmy najbardziej znane miejsca Norwegii, takie jak Preikestolen, Trolltungę, Nærøyfjord, Lodowiec Jostedalsbreen, Vøringfossen, archipelag Lofotów, wyspę Senję i dolinę Rapadalen w Szwecji. Do mniej popularnych miejsc przedzieraliśmy się przez błota i bagna, stromo wspinając się po skałach i pochyłych murawach. Podczas jesiennej wędrówki zwykle było bardzo zimno, często padało i zawsze bardzo mocno wiało; walczyliśmy z przenikliwym zimnem, wiatrem i brakiem snu. Wyjątkowo zmagała się z nimi moja żona – w każdym z odwiedzonych przez nas miejsc, niezależnie od pogody, pozowała mi do zdjęć w swojej sukni. Wykonaliśmy razem 580 ślubnych fotografii, z których wybraliśmy 30 najlepszych. Poświęcenie zaowocowało wyjątkową sesją, którą zapamiętamy na zawsze.

Zdjęcie ślubne przy Okshornan, Senja, Norwegia.    

Robiąc te zdjęcia z początku nie doceniałem potencjału jaki one niosą. Sesja bardzo spodobała się moim odbiorcom i wielu innym ludziom, którzy dowiedzieli się o niej z mediów. Po publikacji materiału na swojej stronie, przez miesiąc odwiedzałem telewizje, udzielałem wywiadów do gazet, pisałem artykuły, bo temat stał się viralem i okrążył cały świat. To był prawdziwy szał. Od tego czasu dostawałem sporo zapytań o podobne sesje na zlecenie. Nie zajmuję się jednak ślubami, więc zawsze odmawiam. Ta jedna sesja była wyjątkiem.