Obraz przedstawiający letni poranek na Hali Gąsienicowej w Tatrach wylicytowany w ramach aukcji charytatywnej na pomoc ofiarom wojny w Ukrainie.

F.K.: 7 marca przekazałeś jedno ze swoich zdjęć Tatr, wydrukowane na płótnie, na licytację, z której całą kwotę ze sprzedaży zamierzałeś przekazać na zbiórkę PAH dla ofiar wojny w Ukrainie (https://www.siepomaga.pl/pah-ukraina). Obraz miał wymiary 150 × 70 cm. To piękna akcja. Czy możesz powiedzieć jak się skończyła?

K.N.: Wydruk, który wystawiłem na licytację został sprzedany osobie, która zadeklarowała najwyższą kwotę na pomoc ofiarom wojny: 1002 zł. Przy okazji w prywatnej wiadomości zgłosiła się jeszcze jedna osoba, która została przelicytowana, i zadeklarowała podobną wpłatę (1015 zł) jeśli wykonam dla niej taki sam obraz. Tak zrobiłem, więc ten sam obraz sprzedał się dwa razy i zbiórka została zasilona dwukrotnie.

 Dolina Lodalen, Góry Skandynawskie, Norwegia. fot. Karol Nienartowicz

F.K.: Jesteś bardzo aktywny na Facebooku i w mediach społecznościowych. Twoje zdjęcia są często wykonywane ze szczytów gór. Mam wrażenie, że trochę dopieszczasz je w postprodukcji. Jak czasowo sobie radzisz z tym wszystkim? Wejście na szczyt to spory wysiłek czasowy, a często i fizyczny, a potem sesja zdjęciowa, następnie zejście ze szczytu i obróbka zdjęć, a finalnie mamy jeszcze umieszczenie ich w mediach, a to wszystko trwa. A mimo wszystko mam wrażenie, że robisz to wszystko z łatwością i dużą swobodą. Zdradź proszę tajemnicę sukcesu takiej aktywności?

K.N.: Gdy coś robi się z pasji to nie jest uciążliwe. Nie traktuję swojej pracy jako przykrego obowiązku i konieczności wrzucania zdjęć do mediów społecznościowych. Jestem fotografem, który wyrósł ponad 10 lat temu na Facebooku i Instagramie, więc to poniekąd moje naturalne środowisko, w którym nieźle się czuję. Oczywiście jak w każdej pracy są etapy mniej przyjemne, ale w żadnej pracy nie wykonujemy samych przyjemnych rzeczy, więc godzę się na pewne niedogodności. Jako przykład podam to, że nie lubię marznąć i wcześnie wstawać – serio. Ludzie często mi nie wierzą i myślą, że to kokieteria, ale to prawda. Jednak wiem, że bez tego nie zrobię dobrych zdjęć w górach, więc godzę się na te niedogodności, aby osiągnąć cel. Taka jest cena.

F.K.: Jakim sprzętem fotografujesz? Czy masz swoje ulubione obiektywy? Czy stosujesz filtry, a jeśli tak to jakie?

K.N.: Cały czas fotografuję lustrzanką – obecnie jest to Canon EOS 5D Mark IV, czyli pewnie już ostatni model kultowej piątki. Do tego zwykle używam obiektywów Canon 16–35 mm f/4, Canon 24–105 mm f/4 i Irixa 11 mm. Mam jeszcze teleobiektyw Canon 100–400 mm w starej wersji, ale rzadko go używam, bo jest ciężki. Jestem sprzętowym minimalistą, staram się mieć jak najmniej, aby osiągnąć efekt. Nie gonię również chorobliwie za nowinkami i często wchodzę w nowe rozwiązania z opóźnieniem. Zwykle wszystko noszę na własnych plecach, więc zależy mi, żeby mieć nie więcej niż 2–3 obiektywy. W tym roku pierwszy raz od 4 lat dokupiłem do swojej floty nowy obiektyw – wspomnianego Irixa 11 mm, który jest świetny do bardzo szerokich ujęć. Korzystam również z własnoręcznie stworzonego zestawu filtrów NiSi, gdzie też ograniczyłem się do kilku podstawowych: trzech połówek o różnych wartościach, dwóch filtrów szarych pełnych ND i polaryzatora. To co mam wystarcza właściwie do sfotografowania wszystkiego, a przy tym waży stosunkowo niewiele i nie zajmuje zbyt dużo miejsca.