Kiedyś na wyprawę alpinistyczną jechało kilka, kilkanaście osób. Zakładało się ciężkie obozy pośrednie i kolejno najsłabsi się wykruszali, a ci, którym zostało najwięcej siły, wchodzili na górę. Więc jak mówiłem do uczestników wyprawy, gdy zmęczeni robili stopnie w lodzie: “przejdź w lewo, przejdź w prawo”, to patrzyli na mnie jak na intruza. A po wyprawie było zawsze dużo pretensji od tych, co nie chcieli zdjęć, że mają ich najmniej, ale tak jest i w innych sytuacjach.

• F.K.: Wiem, że duże wrażenie wywarło na Panu święto Kirgizów, za reportaż z którego otrzymał Pan jedną z naj­ważniejszych dla Pana nagród. Może nam Pan w kilku słowach przybliżyć, na czym polegała ta uroczystość.

• Z.S.: Owszem, święto to, zwane Kozłodraniem, ma niesamowity przebieg. Spotkałem się z czymś takim pierwszy raz w życiu. Trwa ono dwa czy trzy dni. Wszyscy uczestnicy oczywiście byli “nabuzowani”, gdyż pod język sobie kładli dość specyficzne zioła i popijali je kumysem. Między nimi znajdował się kozioł, który miał odcięte nogi i głowę. Zabawa polegała na tym, że starszyzna siedziała na polu, przed nią zaś był rozłożony dywanik. Wygrywał ten z uczest­ników zabawy, który wyrwał kozła dla siebie, dojechał do starszyzny i rzucił go na dywan. Chętnych do zdobycia nagrody było kilkudzie­sięciu. Proszę sobie wyobrazić 50 cwałujących jeźdźców. Każdy lekko podchmielony. Piana kapie koniom z pyska, ganiają się po stepie jak długi i szeroki, a każdy z nich chce wyrwać kozła. Wrzawy co niemiara. Zgiełk, tupot końskich kopyt, coś niesamowitego. Nagrody były różne, od dywanów po owce włącznie. Wówczas zdjęcia robił też Włoch. Ja na szczęście pożyczyłem konia, wsiadłem na niego i zrobiłem ten reportaż Pentaconsixem. Natomiast Włoch miał Hasselblada. Cały sprzęt został stra­towany, gdyż on robił zdjęcia z ziemi. Tak więc dzięki temu,że umiałem jeździć konno, zrobiłem reportaż, za który dostałem I nagrodę w Konkursie Polskiej Fotografii Prasowej.

rozmawiał
Krzysztof Patrycy

Ciąg dalszy wywiadu został opublikowany w Foto-Kurierze 7/1996 >>>