Foto-Kurier: Od ilu lat zajmujesz się fotografią krajobrazową i jak się zaczęła Twoja przygoda z fotografią? Czy zawsze były to zdjęcia krajobrazowe?

Zamek Neuschwanstein, Alpy Bawarskie, Niemcy. fot. Karol Nienartowicz

F.K.: Przez wiele lat brałeś i nadal bierzesz udział w licznych konkursach fotograficznych. Zdobyłeś tam wiele nagród. Które z nich cenisz sobie najbardziej i dlaczego?

K.N.: Obecnie coraz rzadziej to robię. Czasem wezmę udział w jakimś konkursie o większym ogólnoświatowym zasięgu i prestiżu, ale nie przywiązuję już do tego większej wagi. Oczywiście wyróżnienie, zwycięstwo czy choćby wejście do katalogu jest miłe i budujące, ale nie ma to dla mnie tak dużego znaczenia jak kiedyś. Dawniej konkursy były okazją do promocji własnego nazwiska, potwierdzenia własnych możliwości, podbicia ego. Obecnie nie czuję potrzeby startu choćby w konkursach FIAP-owskich organizowanych na całym świecie, gdzie każdego roku można otrzymać wiadro medali i dyplomów. Czasem, jeśli nie przegapię terminu, wystartuję w konkursie Landscape Photographer of the Year, czy do niedawna jeszcze, w 35Awards, albo w jakimś mniejszym konkursie międzynarodowym – np. biennale fotografii górskiej w Nowym Targu. Jednak odkąd zacząłem zajmować się fotografią zawodowo, chęć udziału w konkursach wyraźnie spadła, bo zmieniły się moje priorytety.

F.K.: Wróćmy na chwilę do konkursu 35Awards, z którego ostatnio się wycofałeś pomimo awansu wielu Twoich prac do kolejnej rundy. Dlaczego to zrobiłeś? Czy nie szkoda Ci tej decyzji i czy uważasz, że to coś zmieni w temacie wojny, która nie powinna mieć miejsca?

K.N.: Wycofałem się z konkursu dlatego, że jest organizowany przez Rosjan. Nie była to łatwa decyzja, bo w przeszłości miałem tam wiele sukcesów, włącznie z wygraną dwa lata z rzędu, a trzeba wiedzieć, że to jeden z największych konkursów – każdego roku gromadzący blisko pół miliona zdjęć, często na wysokim poziomie. Jednak w związku z wojną w Ukrainie nie chciałem brać udziału w tej imprezie, a jakakolwiek wygrana dla fotografów spoza Rosji to w obecnej sytuacji pocałunek śmierci. Jeśli ktoś uważa, że wygrana i udział przyniesie mu chwałę, to niech zwróci uwagę co dzieje się z firmami, które wycofują się z Rosji. Wiele z nich robi to z poczucia przyzwoitości, nie chcąc finansować wojennej machiny, ale jeszcze więcej zawiesza działalność pod presją, bo traci na tym marketingowo. Ci, którzy opierają się przed opuszczeniem rosyjskiego rynku najdłużej są obecnie grillowani na światowych forach i tracą znacznie więcej niż pieniądze – dobry wizerunek. Wierzę, że podobnie jest z fotografami, którzy przedkładają wygraną w konkursie ponad życie i mienie tych, którzy giną każdego dnia na wojnie. Ja nie chcę brać w tym udziału i skasowałem również swoje konto w tym serwisie – nie wrócę do rosyjskiego konkursu nawet wówczas, gdy wojna się skończy.

Bojkot Rosji ma sens nawet w drobnych gestach. Nie chodzi o to, że kiedy obrażę się na rosyjski konkurs Putin wycofa wojska. Wierzę, że drobnymi gestami również my możemy spychać putinowską Rosję na margines cywilizowanego społeczeństwa i sprawić, że stanie się ona światowym pariasem – kolejną Koreą Północną. Tylko izolacja tego kraju w każdej dziedzinie może otworzyć oczy zwykłym Rosjanom i, co mniej prawdopodobne, elitom rosyjskim. Musimy pomagać ofiarom i bojkotować oprawcę. Nic innego nam obecnie nie pozostało.
Szerzej uzasadniłem swoją decyzję pod postem na Facebooku – zapraszam!